تولدم که می شود، نه کسی شهر را از آهنگ های زیبا پر می کند و نه کسی برایم آرزو های رنگارنگ می کند…شاید اگر پستی به اشتراک نگذارم و تولدم مبارک نزنم، هیچ کس روز تولدم را به خاطر نخواهد آورد…من همانم که هر سال تولدش، یکسال بیشتر از یاد رفته است…زاده ی غمکده ی ماتم سرای هزار و سیصد و تنهایی
+ نوشته شده در یکشنبه دهم تیر ۱۴۰۳ ساعت 7 AM توسط حسن
|
برچسب:
نویسنده: نیکی نظری
تاريخ: سه
شنبه
19 تير
1403 ساعت: 1:02